?In de krochten van de concepten in mijn mailbox, ontdekte ik een schrijfsel dat ik in tien minuten schreef maar nóóit online heb gezet. Zonde! Hierbij dus alsnog: een blogje over middagdutjes. 

Back in the days, toen ik nog de frisse en uitgeslapen variant van mezelf was en overal een oordeel over had, wist ik het zeker: middagdutjes waren niet aan mij besteed. Ik had echt meer dan genoeg aan een nacht van 8 uur slaap en buiten de bijzondere omstandigheden om, zoals het uitslapen van een jetlag, een kater, een uit de hand gelopen space cake avond of een griepje, sliep ik overdag nóóit. Het bleef niet alleen bij het niet houden van middagdutjes… Nee, ik had er ook een behoorlijk sterke mening over. ‘Middagdutjes? Ik ben toch geen oud wijf?!

Nou, daar ben ik dus even goed van teruggekomen. Al in het eerste trimester van mijn eerste zwangerschap was mijn energielevel beneden alle peil. Eigenwijs als ik was, geloofde ik nog steeds heilig dat ik het wel zonder dutjes kon, maar toen ik rond 15 weken te maken kreeg met tegenslagen op werkgebied, kon ik er niet meer omheen. Door alle stress viel ik ’s middags regelmatig in slaap op de bank… Dat bleek niet heel comfortabel te liggen, dus al gauw knapte ik toch maar een uiltje in bed. Is ook handiger voor je Netflix serie, hoef je niet helemaal terug te spoelen. Een paar weken later voelde ik me als herboren: hello tweede trimester! Lang verhaal kort? Ik heb tot het einde van die zwangerschap geen dutjes meer gedaan. En ook na de spoedkeizersnede gunde ik mezelf die rust niet. Noem het eigenwijs, maar ik vond het onnodig. Schouders eronder, niet klagen en doorrrrr! Achteraf kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan, maar gelukkig weet ik tegenwoordig beter. Al doende leert men, zullen we maar zeggen.

Middagdutjes en ik zijn sinds zwangerschap nummer twee steeds closer met elkaar geworden. Sterker nog: ik schaam me er niet meer voor. Gaf ik twee jaar geleden nog schoorvoetend toe dat ik weleens een dutje doe, vertel ik het tegenwoordig aan iedereen die het maar horen wil. Tijdens mijn derde zwangerschap en kraamtijd heb ik het concept middagdutjes echt maximaal uitgemolken plús nog een beetje extra. Ik moet toegeven dat de frequentie sindsdien aardig terug is gelopen, maar afgelopen zondag was het weer zover. De welbekende man met de hamer meldde zich: een instortmomentje qua energie. Vanaf woensdag al méér dan druk, een nóg drukkere week in het vooruitzicht en elke avond gapend en knikkebollend op de bank zitten terwijl ik nog zoveel moest doen. Planning overboord, selfcare opschalen: tijd voor een dutje. En al voel ik me de eerste 15 minuten na zo’n méér dan welkom slaapje een ontzettend brakke bejaarde, een soort vakantieganger mét jetlag maar helaas zonder de vakantie; naderhand is het echt zo fijn! Geen oud wijf, maar gewoon een mama die goed voor zichzelf zorgt!

Hoe zit het bij jou: middagdutjes yay of nee? Ik lees graag je reactie in de comments of op Facebook of Instagram!