Afgelopen zaterdag was het zover: tijd voor de geslachtsbepalende echo! Klopte mijn voorgevoel? Krijgen wij een zoon of een dochter? Vandaag maak ik het op een leuke manier bekend: he or she, what will it be?

Buikpijn van de zenuwen

Wooooow, wat was ik zenuwachtig zaterdagmorgen! Eigenlijk begon mijn geduld vrijdag al op te raken, de tijd kroop echt voorbij en de nieuwsgierigheid werd enorm groot. Zaterdagochtend was ik mega vroeg wakker en ik had gewoon buikpijn van de zenuwen. Gelukkig ging de ochtend snel voorbij, want we brachten Suus bij vrienden waar ze een nachtje bleef slapen. Van daaruit snel door naar het echobureau, waar we ook nog 5 minuten te laat aankwamen. Je kunt je voorstellen dat ik al bang was dat we hierdoor de echo zouden missen. Gelukkig, ik kon meteen gaan liggen en daar zagen we gelijk een zwaaiend, juichend en schoppend kindje bewegen op het grote scherm.

Baby met de eigenwijze beentjes

Omdat we kwamen voor de geslachtsbepaling, ging de echoscopiste al snel proberen of ze tussen de beentjes kon kijken. Het was alsof ik een flashback naar de geslachtsbepaling van Suus had: ook deze baby lag in een soort indianenzit. Beentjes gekruist, compleet voor het gebied wat wij graag wilden zien. Dus porren, hoesten, bewegen: die benen gingen maar niet aan de kant. En als we dan weer vanaf de zijkant keken, zag je dat de beentjes gestrekt werden, maar zodra we er weer tussen wilden gluren: hop, indianenzit it is! ‘Oh neeeee‘, dacht ik… Maar gelukkig heeft de echoscopiste wel voor hetere vuren gestaan en nam ze alle tijd! Na 10 minuten gunde de baby ons een quick look en even later kreeg de echoscopiste nog twee keer de kans om het vermoeden te bevestigen. Blije mama want…

Mijn voorgevoel klopte!

Mijn voorgevoel (en stiekem dus ook mijn voorkeur) klopte! Ik was totaal niet verrast toen ze ons vertelde dat wij papa en mama worden van een:

 

YAY! It’s a girl! Suus krijgt een zusje en wij mogen weer een dochter verwelkomen! We zijn er heel blij mee en vooral (en bovenal!) dat de baby het prima naar haar zin heeft in mijn buik. Ze doet het heel goed en we hopen nog het allermeest dat dat zo mag blijven tot haar geboorte. Wij kunnen ons in de tussentijd voorbereiden op de komst van meisje nummer twee!