Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje. Nikki kijkt tevreden terug op haar bevalling, ook al bleek haar kindje plotseling gedraaid te zijn tijdens de weeën! Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Nikki. 

Maandag 28 december…. Ik was uitgerekend, niemand had verwacht dat we die datum zouden halen. Alles leek erop dat de baby eerder zou komen: papa en mama waren beide te vroeg en de baby lag 9 dagen voor met zijn groei. Zodoende dachten en hoopten wij dat hij voor Kerstmis wel zou komen.

Op Eerste Kerstdag had ik ’s ochtends wat bloedverlies. Na contact met de verloskundige konden we gewoon onze plannen door laten gaan. Wel moesten we er rekening mee houden dat bloedverlies een beginteken kon zijn. We hadden dus niet verwacht dat we op 28 december gewoon naar de afspraak bij de verloskundigenpraktijk zouden gaan.

De verloskundige stelde voor om te strippen: ze wilde me niet lang door laten lopen aangezien we een flinke jongen verwachtten. Dit was geen prettig gevoel maar ik hoopte gewoon dat de baby zou komen, zo nieuwsgierig als ik inmiddels was. Weer naar huis, thuis gewoon wat gerommeld, tv gekeken, gegeten, wat bordspelletjes gespeeld en om 22.00 uur ging ik douchen en naar bed. Ik merkte wel wat gerommel in mijn buik, maar ik geloofde niet zo in het strippen.

Rond 01:30 uur werd ik wakker en had ik allemaal steken in mijn rug… Vrij heftige steken! Het duurde even voor ik besefte dat dit rugweeën waren, het bleef snel achter elkaar komen. Mijn man belde de verloskundige en die vertelde dat ze het al had verwacht aangezien ik ’s middags al 2-3 cm ontsluiting had. “Kom maar naar het ziekenhuis“, zei ze. Ik had de keuze gemaakt om poliklinisch te bevallen. Mijn moeder had al vaak aangegeven dat ze het erg graag wilde weten wanneer het begon, dus ik heb haar gebeld dat we naar ziekenhuis gingen. Mijn man stopte ondertussen de laatste spulletjes in de tas.

Net na 02:00 uur ging de verloskundige controleren hoever ik was. Ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben, de verloskundige heeft op dat moment mijn vliezen gebroken. Daarna ging het erg snel: 2.5 uur later (om 04.30 uur) had ik volledige ontsluiting. Op dat moment kwamen ze erachter dat ons zoontje was gaan draaien. Het was een sterrenkijker geworden en lag erg hoog in het geboortekanaal (terwijl hij bij 36 weken al ingedaald was, raar!).

Ik mocht toen niet persen maar moest de weeën wegpuffen en op mijn linkerzij gaan liggen. Ik kreeg een infuus om de weeën efficiënter te maken. Na lange tijd mocht ik toch gaan persen. Na lang persen werd er geopperd een keizersnee te doen omdat baby zo hoog lag en ze er met eventuele pomp niet bij konden. Omdat ik geen keizersnee wilde en de baby het heel goed bleef doen, geen tekenen van stress of dergelijke vertoonde, gaven ze me nog een klein uurtje. Dan komt er wel een oerkracht in je vrij kan ik je zeggen, ondanks dat ik erg moe was van het persen, wilde ik verder gaan. Na nog een half uur persen vertelde de gynaecoloog dat ze erbij konden (tegen alle verwachtingen in) met een eventuele pomp en ze mij dus ging helpen… Een perswee later (met hulp van de pomp) is mijn kleine zoontje geboren (om 09.14 uur)


Zo gelukkig dat ik mijn kleintje vast had, moest de placenta er nog uit. Omdat ik vrij veel bloed had verloren, wilden ze niet langer dan een half uur de tijd nemen en mijn placenta wilde er niet uit. De gynaecoloog zei dat we nog één poging deden en anders zouden we toch naar de O.K. moeten om onder narcose de placenta eruit te halen. Natuurlijk wil ik dit niet, aangezien de bevalling ook net op tijd was gelukt. Maar gelukkig kwam de placenta bij de laatste poging er toch zelf uit!

Mijn ouders en zwager waren (bijna) al die tijd al in het ziekenhuis dus die mochten snel even komen kijken. Dat was wel een heel mooi emotioneel moment waarbij ik bepaalde dingen inderdaad nooit zal vergeten. Helaas moest er nog wat gehecht worden. Gelukkig had ik toen kleine vast en kon ik daar van genieten. Daarna mocht ik gaan douchen wat achteraf niet zo’n goed idee was. Bij het teruglopen naar bed ben ik flauw gevallen. Achteraf gezien had ik beter eerst iets kunnen eten. Gelukkig ben ik maar kort weggeweest en was de verpleging wel in de kamer aanwezig.
Daarna mochten mijn schoonouders (ondertussen ook gearriveerd) en mijn schoonzusje met ons neefje ook komen kijken. Helaas moest ik nog een nacht in het ziekenhuis blijven omdat ik niet kon plassen. Na een 24-uurs katheter kon ik de volgende dag gelukkig wel mijn blaas leeg maken en mocht ik lekker thuis gaan genieten van de kraamweek! Als ik terugkijk, kan ik erg tevreden zijn: een bevalling van 8 uur schijnt erg kort te zijn voor een 1e kind en gelukkig geen complicaties of paniek… Ja, het deed pijn, maar het is dan ook een bevalling en gelukkig kon ik het goed handelen!

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Nikki! Wat fijn dat je zo tevreden terugkijkt op je bevalling!

Wil jij ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Ik zie graag je reactie in de comments of op FacebookInstagram of Twitter!