Vanavond keek ik naar Editie NL toen ik een item voorbij zag komen over nare opmerkingen tegen zwangere vrouwen, bodyshaming. Ook zwangere Lotte Gerritse kreeg allerlei nare opmerkingen naar haar hoofd geslingerd en daarom roept ze op om ermee te stoppen. Hoe ervaar ik dit zelf: vervelend of valt het wel mee?

Instagrampost: Stop bodyshaming zwangere vrouwen!

Naar aanleiding van enkele vervelende opmerkingen postte Lotte onderstaande foto op Instagram:

Verliefd was ik op mijn groeiende buik. Wilde ik een half jaar geleden nog het liefst plat, platter, platst zijn, nu keek ik met liefde hoe mijn buik iedere week een beetje boller werd. ‘Zie je al iets?’ vroeg ik regelmatig aan Clemens, terwijl ik mijn rug hol maakte en mijn buik zo ver mogelijk naar voren stak. Onwijs trots was ik op die groeiende Bennie in m’n buik. En dan opeens word je van je roze wolk gedonderd, omdat er mensen zijn die het nodig vinden om zwangere vrouwen te bodyshamen. ‘Zo, je gaat zeker al bijna werpen’ (sowieso: wie gebruikt het woord werpen? Ik ben toch geen zeug?) en ‘Nou, nou, dat wordt dan wel een flinke buik’. Van vriendinnen hoorde ik dat mensen aan hen durfde te vragen of ze zeker wisten dat het geen drieling zou worden of dat de buik wel héél erg groot was… WAT? HE? HOE? Wie zijn die mensen om met een zuinig mondje een oordeel te vellen over mijn zwangere buik? En vooral: waarom? Waarom is het nodig om iemand te bekritiseren die in één van de mooiste periodes van haar leven zit? Die dankzij de hormonen toch al overal om moet huilen? Waarom? Voel je je dan beter over je eigen lichaam? Wil je dat ik minder geniet van mijn zwangerschap?’ En niet alleen mijn buik krijgt het te voortduren. Zo zei iemand dat ik nog maar even moest genieten van mijn borsten, omdat ze na de bevalling sowieso in theezakjes zullen veranderen (?) en dat mijn taille ook nooit meer zal worden wat het is geweest. Ik vind het zo jammer, want ik merk dat ik de laatste dagen steeds vertwijfeld in de spiegel kijk. Issie echt zo groot? Moet ik hem gaan verstoppen? En dan kunnen Clemens en mijn vriendinnen wel honderd keer zeggen dat ik zo mooi zwanger ben, ik heb nu continu een stemmetje in mijn hoofd dat iets anders zegt. ZO JAMMER. Dus bij deze een grote dikke FUCK YOU naar mensen die het nodig vinden om zwangeren te bodyshamen. ?

Een bericht gedeeld door Lotte Gerritse ?? (@lottegerritse) op

In het item bij Editie NL vertelde Lotte dat ze het zo jammer vind dat zwangere vrouwen, nota bene in één van de meest bijzondere periodes in hun leven, zo bekritiseerd worden. Toen ik het stukje had gezien, ging ik bij mezelf na hoe ik dat eigenlijk heb ervaren.

‘Dat duurt vast niet lang meer!’

Vandaag ben ik precies 19 weken zwanger van baby no. 2. Als ik in de spiegel kijk, zie ik zelf ook wel dat ik een flinke buik heb voor deze termijn. Iets zwaarder ‘begonnen’, de buikspiertjes niet helemaal in shape en de bekende snellere groei bij een tweede zwangerschap verklaren natuurlijk een boel. Bij de eerste zwangerschap was het echter niet heel anders. Toch was ik erg trots op mijn groeiende buik en kon ik de eerste maanden die opmerkingen nog wel handelen. Want als iemand je bij 12 weken zwangerschap vraagt of je wel zeker weet dat er geen tweeling in zit, dan kun je dat nog weglachen. Toen ik bij 27 weken zwangerschap mijn boodschappen stond af te rekenen en de caissière vroeg hoever ik al overtijd liep, vermoed ik dat ze aan mijn blik wel zag dat ik not amused was. Lichtelijk gepikeerd en met een extra lading onzekerheid in mijn winkelwagentje liet ik de caissière verbaasd achter, nadat ik had verteld dat ik pas over 13 weken was uitgerekend…

Iedere buik is anders

De verloskundige in het item op televisie bevestigde nogmaals wat we maar al te graag van de daken willen schreeuwen: de omvang van de buik zegt niets over de zwangerschapsduur, laat staan over het aantal kindjes dat een vrouw bij zich draagt. Daar ben ik het levende voorbeeld van: tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik maarliefst 45 kilo aan. Nee, ik verwachtte geen drieling en ik zat niet de hele dag te bingen, ik had de domme pech dat ik enorm veel vocht vasthield. Het gevolg was dat ik zo ontzettend groot en opgeblazen werd, dat ik mezelf echt ontzettend lelijk voelde. Tel daar een paar ‘grappig bedoelde‘ opmerkingen bij op en je kunt je misschien indenken waarom ik de laatste 6 weken van mijn zwangerschap geen poot meer buiten de deur heb gezet. Ik schaamde me gewoon voor mezelf en mijn voorkomen. Zelfs toen ik op de O.K. tafel lag voor een spoedkeizersnede en de anesthesist vroeg naar mijn gewicht (waarop ik antwoordde met 125 kg), kon hij een ‘zo dan‘, niet onderdrukken. In mijn ogen heel onprofessioneel en veroordelend, want had die man enig idee van de reden van mijn gewicht? En was ik hem, buiten dat getal om, enige verantwoording schuldig? Ik dacht het niet! Maar op dat moment kon ik wel janken. En dat was echt niet de enige keer dat de tranen me hoog zaten. Zo jammer, want ik had toch veel beter kunnen genieten van deze periode. Daarom sta ik tijdens deze tweede zwangerschap heel anders in mijn schoenen. Ja, ik krijg nog steeds opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Ja, ik weet zeker dat er geen tweeling in mijn buik zit. Ja, ik heb al een flinke toeter voor 19 weken en nee, ik ga niet bijna bevallen. Gelukkig heb ik, met een beetje extra hulp, minder last van deze opmerkingen en probeer ik mezelf  en mijn lijf echt mooi te vinden. Ik vind het zo jammer dat er überhaupt vrouwen zijn die zich wel zo voelen als ik tijdens mijn eerste zwangerschap. Dus: go Lotte!

Krijg/ kreeg jij opmerkingen over je buik tijdens je zwangerschap? Hoe voelde jij je hierbij? Ik lees graag je reactie in de comments of op Facebook, Instagram of Twitter